گامی به سوی عدالت

عروس حضرت قران نقاب انگه بر اندازد ............................ که دارلملک ایمان را مجرد یابد از غوغا

 
نویسنده : رضا فلسفی - ساعت ۱:۳٩ ‎ب.ظ روز دوشنبه ٢٤ مهر ۱۳٩۱
 

برخی از دوستان وبلاگ‌نویس از هم‌اینک وارد فضای انتخاباتی ریاست جمهوری
سال بعد شده‌اند و به تحلیل این که چه کسی پیروز انتخابات خواهد شد و تبعات پیروزی
هر فرد یا هر جناح سیاسی در این انتخابات چه خواهد بود، پرداخته‌اند.

من اما نگاهم به انتخابات سال 92 چیز دیگری است. اجازه دهید با یک مثال
فوتبالی توضیح بدهم:

دغدغه‌ی یک نفر این است که پرسپولیس در دیدار بعدی با استقلال برنده
خواهد شد یا نه؟ یک نفر دغدغه‌مندتر به دنبال قهرمانی پرسپولیس در فصل جاری است. یک
نفر با دغدغه‌هایی فراگیرتر نگران صعود تیم ملی ایران به جام جهانی است. یکی دیگر
مسأله‌ی قهرمانی ایران در جام ملت‌های آسیا را که نزدیک به چهل سال به تعویق افتاده
دنبال می‌کند. یک نفر دیگر علاوه بر قرارگرفتن تیم ملی فوتبال ایران در جمع 32 تیم
حاضر در جام جهانی خواستار صعود ایران از گروه خودش است و دوست دارد ایران به جمع
16 تیم برتر یا در یک شرایط ایده‌آل‌تر به جمع 8 تیم برتر جهان صعود کند.

اما نگرانی من هیچ یک از موارد فوق نیست، اگر چه همه‌ی آنها در جای خود
خوب و قابل احترام است. دغدغه‌ی من داشتن یک لیگ حرفه‌ای در تمامی گروه‌های سنّی
نوجوانان، جوانان و بزرگسالان و رعایت بازی جوانمردانه است. اگر ما لیگ فوتبال
حرفه‌ای به معنای واقعی کلمه اعم از بازیکن، مربی، باشگاه، تماشاچی، رسانه و
فدراسیون حرفه‌ای داشته باشیم، اهداف فوق به مرور محقق خواهد شد. یعنی چون
زیرساخت‌ها درست عمل می‌کنند، دستیابی به قهرمانی جام ملت‌های آسیا و صعود به مرحله
دوم جام‌جهانی اهداف دور از دسترسی نخواهد بود. اما اگر بدون اصلاح زیرساخت‌ها و بر
اساس شانس و اقبال بخواهیم به برخی موفقیت‌های مقطعی و بی‌ثبات برسیم، ارزش چندانی
ندارد.

در افق ذهنی من نتیجه انتخابات سال 92 هر چه باشد، چیزی حداکثر در این
حد است که پرسپولیس قهرمان لیگ برتر شود یا شاهین بوشهر.

من از درون نظام بوروکراتیک ایران با شما صحبت می‌کنم، رادیکال‌ترین
گروه‌های سیاسی چپ و راست و کارگزار و خدمتگزار در رأس کار قرار گرفتند اما نظام
اداری ایران کمترین تغییرات و اصلاحات را به لحاظ بازدهی و ثمربخشی به خود دیده
است. بوروکراسی پیچیدگی‌های فراوانی دارد که وقتی با اقتصاد بیمار نفتی گره بخورد،
اصلاح آن در یک دوره 4 ساله یا 8 ساله امکان‌پذیر نخواهد بود. از این رو پرداختن به
این که چه فرد یا جناحی برنده انتخابات 92 خواهد شد، اگر چه در ظرف زمانی خود قابل
تأمل است، اما با اهداف بلند مدت این وبلاگ تناسب چندانی ندارد.

اصلاح ساختارهای اجتماعی و توسعه‌ی سرمایه‌های انسانی امر طولانی مدت
اما ریشه‌ای است که جز با تلاش و پیگیری مداوم و عزم و بیداری عمومی محقق نخواهد
شد.