گامی به سوی عدالت

عروس حضرت قران نقاب انگه بر اندازد ............................ که دارلملک ایمان را مجرد یابد از غوغا

دلتنگی‌های غروب جمعه
نویسنده : رضا فلسفی - ساعت ۱٢:٤۱ ‎ق.ظ روز چهارشنبه ٢٢ آذر ۱۳٩۱
 

چه سخت است این جدایی و
فراق تو

 

نفس در سینه‌ام
محبوس، بغضم در گلو پنهان

دو دستم رعشه‌دار و
اشک من ریزان

صدایم خسته و
لرزان

                              دلم
با توست لیکن ای تمام جان

غبار تیره‌ی ظلمت
فروغ آفتابان را بپوشانید

دو چشم مادر هستی ز
دیدارِ جمالِ ماهِ تابان گشت حرمانی

نفیر غربت یاران
بی‌همدم، اساس پایه‌های عرش را لرزاند

بلای مبتلایان غم
هجرت فزونی یافت

امید ناامیدان
وفادارت به سوی ناامیدی رفت

زمینِ خشکِ بی‌حاصل
به رویم تنگ‌تر گردید

سپهرِ نیلگون از
بخشش رحمت تمنّع کرد

                                                            
و من در انتظار تو

بیا ای سیّد و سالار
مظلومان

تمام استخوان‌هایم
به زیر گردش دوّارِ این سنگینْ کبودینْ چرخِ هستی خرد گردید

                                                            
و من در انتظار تو

بیا مرهمْ‌نِهِ
دلهای مجروحان

همه اجزای جانم با
فرودینْ ضربتِ شمشیرِ بی‌رحم زمان، دریای خون گردید

                                                            
و من در انتظار تو

و من در انتظار
تو

تمامِ لحظه‌های عالم
امکان

                             شمردم
تا بیایی و

                                
نهم بر خاکِ راهت صورتم را-

                                        
تا که یابد التیام این زخمِ بر جا مانده از شلّاقِ دستِ
روزگاران

دریغا جمعه‌ای دیگر
گذشت و او نیامد

                                              
نیامد شه‌سوارِ عرصه‌ی امّیدواران